Tegenpolen lopen als een rode draad door mijn leven.
Ik ben kind van een Nederlandse vader en een moeder met wortels in Indonesie en Suriname. Als kind bewoog ik tussen werelden en leerde vroeg hoe het is om niet vanzelfsprekend bij één kant te horen.
Dat heeft me iets gebracht dat ik moeilijk in één woord kan vatten. Geen neutraliteit, maar eerder: het vermogen om meerdere werkelijkheden tegelijk te verdragen, zonder dat ik een van die werkelijkheden hoef op te geven.
Dat is ook wat ik mis als polarisatie in managementteams speelt.
Want polarisatie gaat zelden alleen over standpunten. Het gaat over loyaliteit aan een groep. Over bestaansrecht. Of over de angst om niet gezien te worden. Zodra mensen dat voelen, trekt iedereen zich terug in de eigen loopgraaf — en wordt het gesprek een gevecht om het eigen gelijk.
Wat ik dan doe, is het gesprek vertragen. Niet om de spanning weg te nemen, maar om zichtbaar te maken wat er onder zit. Ik stel vragen die het debat aan de oppervlakte even stilleggen. Ik benoem wat ik zie gebeuren in de interactie — soms zijn dat dingen die al weken spelen maar niet zijn uitgesproken. En ik geef de spanning letterlijk een plek in de ruimte, zodat mensen er samen naar kunnen kijken in plaats van er middenin te staan.
Dat noem ik meervoudig partijdig zijn. Verbonden met alle perspectieven. Maar niet de plek waar het conflict opgelost moet worden.
Wat ik elke keer weer merk: zodra ieders werkelijkheid erkend wordt — niet ter discussie gesteld, maar echt gehoord — ontstaat er ruimte. Niet voor één antwoord. Maar voor beweging.
Herken je dat tegenstellingen in jouw managementteam soms vastlopen? Dan hoop ik je daar te ontmoeten — of plan een kort verkenningsgesprek als je wilt onderzoeken wat er bij jullie speelt.
